Εκείνη που σφάζει τώρα ντελικάτα με ενεστώτα
Εκείνη που τώρα κοιτάει το φεγγάρι γιατί τα αστέρια την προδίδουν
Eκείνη που φέρνει πάνω κάτω το σπίτι σα να γυρίζει τον κόσμο
Εκείνη που πρέπει να δει το αίμα της να τρέχει έξω απ΄ αυτή
Εκεινη και η ποιήτρια της με τις πέτρες στις τσέπες στο παγωμένο ποτάμι
Που επιμένει να αγαπάει όσο είναι αδιάφορα για τους άλλους
που πετροβολάει τα καράβια που φεύγουν κ τα αεροπλάνα που σηκώνονται
-σπασμένες απόπειρες-
η χαρά της δε ξέρει απο αναμονές με μαχαίρια ανοίγει χαραμάδες για να μπει μέσα σου
-σπασμένες απόπειρες-
εκείνη και η τρέλα της και η καμμενη απ’ ανθρωπινη σάρκα της
και τα ματια της και που γεννούν λέξεις που λέγονται ” με μια ανάσα ” .
Πρόσφατα σχόλια